Hoi! Ik ben Joeri.
In 2026 deed ik iets absurds.
In 50 dagen liep ik
elke straat in Arnhem.
Met iedere kilometer haalde ik geld op voor Speelstoet, de speelgoedwinkel zonder kassa voor kinderen uit gezinnen waar minder te besteden is.
Ik maakte er een wedstrijdje van: gelopen kilometers tegen donaties.
Er waren twee winnaars! 😃
Ik ben Joeri, en ik woon nu al meer dan tien jaar in Arnhem. Ik maak graag foto's, leer Deens, schrijf over dinosaurussen, ben dol op een potje schaak, en ik ben softwareprogrammeur en vormgever.
En oh ja: dit is Timmy, mijn zelfgemaakte rugtas. 👀
Met zulke hobby's past het dus wel in mijn straatje om alle straten van Arnhem te lopen. 😅
Scroll verder voor het hele avontuur!
Er stond een website klaar zodat volgers mee konden kijken waar ik gelopen had.
Ik had leuke sponsorshirts ontworpen. Helaas kwamen die wel te laat binnen voor het eerste interview met de pers. Toen heb ik last-minute een logootje op een Zeeman-shirt gestrijkijzerd.
Flyers, posters, visitekaartjes — alles in eigen productie. Dat bespaart kosten, maar ik geef toe dat ik er ook wel m'n ei in kwijt kon.
8 april: de eerste aankondiging op Radio Gelderland.
Arnhem doorkruis je te voet in een paar uur, dus dat wordt een makkie, toch? In het interview leg ik uit waarom het toch best een uitdaging zal zijn.
Geef me een viltstift en een A4'tje en ik teken in twee seconden een lijn — maar ga het A4'tje maar eens helemaal volkleuren.
Speelgoedwinkels, pizzeria’s, bibliotheken… echt íedereen hielp mee de actie bekendheid te geven! ☺️🙏
11 april 2026.
Dag 1.
Om 7.00 's ochtends vertrek ik vanaf de hoofdlocatie van Speelstoet in Velp, net buiten de stad. De eerste route loopt symbolisch door elke wijk in Arnhem.
Een kleine 50 kilometer, zo blijkt. 😳
Help, ineens was ik op tv! Nog geen vijf dagen onderweg en plots verschijn ik op tv bij Omroep Gelderland en sta ik op de voorpagina van de Gelderlander. Snel daarna volgden ook de Arnhemse Koerier en talloze online media.
Ook op sociale media konden mensen mij volgen. Elke dag plaatste ik een bijzonder avontuur, persoonlijk verhaal of een foto van een verborgen pareltje in de stad.
Spelen en speelgoed waren een vaak terugkerend thema.
Elke dag om half zes op…
Wandelen, werken, en dan ’s avonds weer wandelen.
Flink doorzetten, maar de support was hartverwarmend. Neem bijvoorbeeld de cliënten van Siza (die er dagelijks voor zorgen dat ingezameld speelgoed weer als nieuw bij kinderen terechtkomt):
Op dag drie kreeg ik een video-call waarin ze mij persoonlijk een hart onder de riem staken, en later zongen ze spontaan een lied toen ik eigenlijk alleen maar posters kwam afleveren.
Onderweg keek ik veel om me heen. Ik zocht naar stoeptegels met zo’n lieveheersbeestje erop. Zo kwam ik ook aanvankelijk op het idee om alle straten te lopen (om al die lieveheersbeestjes-tegeltjes te spotten), al moet ik zeggen dat de pers daar misschien wel veel nadruk op legde.
Ik lette namelijk op wel meer dingen; zie hier bijvoorbeeld alle (ja: álle) minibiebs in de stad:
(Minibiebs zijn van die openbare kastjes waar je een boekje kan lenen, ruilen, of achterlaten)
En wat dacht je van de 2.210 speeltoestellen, verdeeld over de vele honderden speelplaatsjes?
Is het niet een beetje veel van hetzelfde, al die straten?
Af en toe misschien, maar je komt zoveel tegen onderweg 😊. Zo heb ik stiekem geschommeld (en uiteraard direct m’n portemonnee verloren 🙄) en op een vlot gevaren.
En dan waren er nog de mensen. Ik werd aangesproken op straat, in parken, vanuit een tuin waar men net lekker aan het barbecueën was, en iemand vertelde me vanaf haar balkon de complete geschiedenis van die flat.
Veel wandelen betekent ook veel onderhoud.
Zolen versleten? Naar Schoenmakerij WIM.
Sponsorshirts mooi houden? Handwasjes.
Doorgescheurde broekzakken? Hallo naaimachine.
Hulp kwam in vele vormen. Betrokken Arnhemmers nodigden mij bij hen thuis uit voor een pauze tijdens de kilometerslange wandeltochten. Ondernemers boden gratis koffie en lunchbroodjes aan. Spontane giften, van bruisballen tot wandelwol, hielden me op de been. Zo was elke dag anders, en zijn er zelfs vriendschappen ontstaan.
Organisaties hielpen ook door mij toegang te verschaffen op alle plekken in de stad. Zo mocht ik bijvoorbeeld gratis het terrein van het Nederlands Openluchtmuseum bewandelen.
Ook zijn er straatjes waarvan je achteraf misschien denkt: waarom heb je die overgeslagen? Nou kijk:
Dan waren er natuurlijk de vele donaties.
Soms liep de meter hard op, soms moest ik er even flink aan trekken.
Ik deed extra interviews met de pers, ik contacteerde wijkcentra en wijkkranten, en ik deed mijn verhaal bij verschillende Rotary Clubs (zie hier Rotary Arnhem-Rijn 🙏).
Oh ja, tussendoor had ik nog een sponsorloop opgezet voor basisscholen.
Zo deden ook kinderen in de stad mee met de actie en konden onderbouwklassen al huppelend, hinkelend en zigzaggend iets betekenen voor leeftijdsgenoten.
Moest ik wel even parcoursbordjes tekenen, 59 scholen benaderen, ouderbrieven schrijven, brochures ontwerpen, instructieboekje maken, bordjes langsbrengen …
Ik zou het zo weer doen. 😊
Oef. Ging ik het wel halen? 😵💫
Temperaturen stegen naar "lekker weer" (lees: veel te heet om te hiken 🥵). Mijn werkweek was nog altijd 40 uur, en ik had nog maar 6 dagen. Zaterdag 30 mei moest en zou ik álle straten van de stad gelopen hebben.
Ik zag geen andere optie: in de laatste week liep ik niet 20, maar 40 km per dag.
Na dagen van hitte belandde ik op de een na laatste dag in een flinke onweersbui. Nou ja, "onweersbui" suggereert individuele druppeltjes, maar het was eerder alsof ik met kleding en wandelschoenen in een zwembad was gesprongen.
Ik heb toen de hele nacht en ochtend doorgewandeld.
Geen idee hoeveel kilometer. Veel.
Dag 50, drie uur 's middags.
Bij de Witte Watermolen is het zover, en loop ik het allerlaatste paadje. Vrienden, familie, vrijwilligers en andere supporters zijn er bij om me aan te moedigen.
Wat niemand dan nog weet is dat ik het eigenlijk maar op het nippertje heb gered: nog geen twee uur vóór aanvang van de laatste meters liep ik het op één na laatste paadje. 😬
De pers is er om het moment vast te leggen. Want eenmaal bij de Witte Villa ben ik de eerste Arnhemmer ooit die elke straat van de stad heeft gelopen.
In mijn toespraak laat ik luchtig vallen hoe ik bij elk van de 171.822 Arnhemmers een brief had kunnen bezorgen. Ik kwam immers langs elke voordeur.
Daarna, door een mix van slaapgebrek en enthousiasme, schrijf ik het opgehaalde bedrag ondersteboven 🙃 op de cheque. 🫣
Maar het geeft niet, want ik liep niet voor niets:
€11.660,- is er opgehaald voor Speelstoet.
Uiteindelijk leverden 50 dagen wandelen iets veel mooiers op dan een volle routekaart: 1.400 kinderen mogen nu speelgoed uitzoeken, en Speelstoet is weer een stapje dichterbij om de speelgoedbank op wielen te realiseren.
Het leverde nog iets op. Kijk eens wat lief! Als bedankje kreeg ik, helemaal in Speelstoet-stijl, een persoonlijk Lego-setje. Dit ben ik, compleet met Timmy de oogjestas!
Ik ben bereikbaar per e-mail:
joerivv+arnhem@gmail.com
Website van Speelstoet:
www.speelstoet.nl